ΗΜέRA # 150 / Η αδικία περί του Bobby Darin

Ξεσκονίζοντας κούτες με βινύλια έπεσα πάνω σε μια ωραία συλλογή που κυκλοφόρησε στα 70s από την Motown με τίτλο Darin: 1936-1974 και η οποία περιέχει ηχογραφήσεις του Bobby Darin πάνω σε τραγούδια που έχουμε ακούσει κυρίως από άλλους ερμηνευτές. Κλασσικό λευκό rhythm & blues με πινελιές ελαφρού τραγουδιού και soul ενορχηστρώσεις.  Και φυσικά για άλλη […]

ΗΜέRA # 206 / (ακόμα) Ένα τραγικό λάθος της ελληνικής δισκογραφίας

Είναι άνοιξη του 2009 και είμαι στο Ηράκλειο (Κρήτης) για μια performance στον πολυχώρο Παγοποιείο (που δεν λειτουργεί πια). Ήταν μια διπλή παρουσίαση των Εφαρμογών Ατμομηχανής που παρουσίασα μαζί με τον Παντελή Παντελόπουλο που είχε την ευθύνη του εικαστικού σκέλους της παράστασης με παράλληλες με τη δράση προβολές. Όντας για τρεις μέρες στην πόλη αποφάσισα […]

HMέRA # 205 / Γιατί δεν (μπορώ να) ακούω πια David Bowie

Θυμάμαι ότι πριν από χρόνια πόσταρα τουλάχιστον δύο φορές στο facebook τι θα κάνουμε αν έφευγαν μερικές αρχετυπικές φιγούρες της σύγχρονης μουσικής. Ομολογώ ότι μιλούσα με προσωπικά κριτήρια αν και οι δύο τουλάχιστον από αυτούς ο Bowie και ο Eno είναι τέτοιας αποδοχής (ο τρίτος ήταν ο Fripp) που δεν υπήρχε ζήτημα διαφωνίας με τη […]

ΗΜέRA # 204 / Αγγλική (γκαραζο)Ψυχεδέλεια από αρμόδια άτομα

Άμα είναι να ακούς ψυχεδέλεια στην νεώτερη εποχή καλό είναι να την ακούς από πάλιουρες και βετεράνους του είδους παρά από νεοβουτσάδες όπως έχει αποδειχθεί πολλάκις στα νεώτερα έτη με την εκ νέου εισβολή του ψυχεδελικού ήχου στις λίστες κυκλοφορίες. Οι Galileo 7 όμως είναι όχι μόνιμο από την Αγγλία αλλά και με ανθρώπους που […]

HMέRA # 203 – H αυστηρότητα του Ρίχτερ

Όταν είδα για πρώτη φορά φωτογραφία του Ρίχτερ δεν ήταν τόσο το αυστηρό του ύφος αυτό που με φόβισε αλλά το ότι αυτή η αυστηρότητα έδειχνε μια απόλυτη προσήλωση στη μουσική. Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να μπορέσω έστω και με ελάχιστες γνώσεις να πλησιάσω τις ηχογραφήσεις του και να αντιληφθώ για ποιο λόγο αυτός ο […]

HMέRA # 202 / Το ενδιαφέρον σε ένα ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα

To τελευταίο πράγμα που μπορεί κάποιος να ζητήσει από τον (εικονιζόμενο) Πέτρο Μάρκαρη είναι η ανανέωση του συγγραφικού του στυλ. Αυτό είναι κάτι που το έχει χτίσει σταθερά μέσα από τις ιστορίες του αστυνόμου Χαρίτου που ξεκίνησαν το 1995. Στο περσινό Offshore (από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη) το saga του ντετέκτιβ που έχει τις δικές του […]

ΗΜέRA # 201 / Ο τρίτος Homo Faber

Η ανάγνωση του Homo Faber, στην κλασσική πια μετάφραση της Σώτης Τριανταφύλλου που έκανε πια την έκτη έκδοση της στον Καστανιώτη (η πρώτη ήταν το 2000) παραμένει μια απολαυστική εμπειρία και άκρως παιδαγωγική για όσους γράφουν (πέρα από την αυτονόητη απόλαυση που αφορά την αίσθηση του αναγνώστη). Και αυτό διότι το βιβλίο του Μαξ Φρις […]

ΗΜέRA # 200 / Ο Stevie Wonder πέρα από τη θεώρηση του ως μηχανή παραγωγής επιτυχιών

Ο Wonder είναι κατά τη γνώμη μου χωρίς καμία αμφιβολία ένας μουσικός ανεξάντλητης δυνατότητας σε επίπεδο ανακάλυψης από πλευράς του ακροατή. Πέρα από τα πρώτα γκρουβάτα συρσίματα πάνω στην παρακαταθήκη του Ray Charles στη δεκαετία του 60 και τα αριστουργήματα της δεκαετίας του 70 υπήρξε απολαυστικός ακόμα και ανάμεσα σε σκελίδες της καθολικής αναγνώρισης του […]